Aktualności

Słowo proboszcza na trudny czas.

Data publikacji: piątek, 13-03-2020

Drodzy Parafianie

Sytuacja, jaką przeżywamy w związku z zagrożeniem epidemiologicznym jest dla nas wszystkich czymś zupełnie nowym i dotychczas nieznanym. Musimy wszyscy wykazać się szczególną mądrością i roztropnością. Wiecie dobrze, jak bardzo zależy mi, aby nasz Kościół był miejscem spotkań i modlitwy dla jak największej liczby ludzi. By było to miejsce, które zbliża ludzi do siebie i jednoczy wokół Pana Boga. W trosce o zdrowie i życie trzeba jednak podjąć działania prewencyjne. Licząc na Wasze zrozumienie i życzliwość chciałbym poinformować i prosić zarazem o wsparcie tych działań. Zgodnie ze wskazaniami szczegółowymi księdza Arcybiskupa:

- Godziny Mszy Świętych pozostają bez zmian zaś wszystkie nabożeństwa zostają odwołane.

- Spotkania wszystkich grup parafialnych oraz wszelkiego rodzaju zajęcia grupowe zostają odwołane do 29 marca.

- Osoby chore bardzo proszę o pozostanie w domach. Natomiast osoby starsze i znajdujące się w grupie podwyższonego ryzyka proszę o rozwagę i roztropność.

- Proszę o przekazywanie znaku pokoju przez skinienie głową – szczery i serdeczny uśmiech będzie znaczył natenczas tyle samo.

- Bardzo proszę, by w najbliższym czasie Komunię Świętą przyjmować na rękę, tak, by nie narażać księdza lub szafarza oraz innych wiernych, przyjmujących od nich Ciało Pańskie. Komunię należy spożyć zaraz po jej otrzymaniu, nie odchodząc, przy księdzu lub szafarzu. Warto przypomnieć, że taki sposób rozdawania Komunii Świętej nie uderza w jej godność – w historii Kościoła jest on dużo starszy niż rozdawanie Komunii do ust. Istnieje także możliwość Komunii Świętej duchowej, o której Sobór Trydencki poucza, że jej skutki są takie same jak normalne przyjęcie komunii, gdy jest się w stanie łaski uświęcającej. Ostateczną decyzję, co do formy przyjęcia Komunii św. (klęcząc, stojąc, do ust, czy na dłonie) pozostawiam jednak tym, którzy do Niej będą przystępowali. Księża i szafarze rozdający Komunię Świętą przed i po Mszy św. dokonywać będą dezynfekcji dłoni, a także zostali poinstruowani o zachowaniu szczególnych środków ostrożności i higieny.
- Informuję, że usunięta została kropielnica sprzed wejścia do kaplicy. Można jednak zaopatrzyć się w zakrystii w wodę święconą, którą można zabrać do domu.

Bardzo mi zależy, żebyście zrozumieli, zaakceptowali i wiedzieli, że nie jest łatwo mi, a myślę, że i Wam, przyjąć takie obostrzenia. W tym momencie jednak sytuacja wymaga od nas wszystkich nie paniki, ale mądrości, roztropności i odpowiedzialności.

Łącząc się w modlitwie…

Ks. Krzysztof Szweda

INSTRUKCJA DO KOMUNII DUCHOWEJ

Sobór Trydencki (1551) naucza: "Odnośnie do korzystania z tego świętego sakramentu ojcowie nasi słusznie i mądrze rozróżnili trzy sposoby jego przyjmowania. Uczyli, że: jedni przyjmują go tylko sakramentalnie, jak grzesznicy; inni tylko duchowo, mianowicie ci, którzy w pragnieniu spożywając ów podawany niebiański chleb - żywą „wiarą, która działa przez miłość” - odczuwają jego owoc i pożytek; inni wreszcie przyjmują go zarówno sakramentalnie, jak i duchowo" - Sobór Trydencki, Dekret o Najświętszym Sakramencie Eucharystii, r. 8.

W PRAKTYCE ZATEM: W sytuacji, gdy nie ma możliwości przyjęcia komunii św. poprzez spożycie Ciała/Krwi Pańskiej, można - jeśli się jest w stanie łaski uświęcającej - wzbudzić pragnienie przyjęcia komunii i powiedzieć o nim Bogu w dowolnej formie, prosząc o sakramentalne zjednoczenie z Chrystusem. Skutkuje to faktycznym przyjęciem łaski Najświętszego Sakramentu. Optymalną sytuacją jest uczynienie tego w trakcie uczestnictwa w transmisji mszy św. (ale UCZESTNICTWA - a nie tylko oglądania z robieniem jednocześnie innych rzeczy...).

W innych przypadkach zacząć warto od aktu pokuty, rozważenia czytań z dnia, a przed aktem komunii duchowej odmówić modlitwę Pańską oraz "Panie, nie jestem godzien...".

Szersze wyjaśnienie (z książki "Znaki Tajemnicy. Sakramenty w teorii i praktyce Kościoła, Kraków 2018, s. 385): "Komunia duchowa Sobór Trydencki[1] potwierdził wypracowaną w średniowieczu[2] teorię rozróżniającą w sakramentach znak (łac. sacramentum) i właściwy skutek w porządku łaski (łac. res) poprzez wskazanie możliwości przyjmowania sakramentów na trzy sposoby:
1. jedynie znak sakramentalny bez łaski (sacramentum) ci, którzy nie mają odpowiedniej dyspozycji do przyjęcia sakramentu;
2. łaska bez znaku sakramentalnego (res): ci, którzy nie mają dostępu do znaku – np. chrzest pragnienia;
3. znak i łaska (sacramentum et res), czyli „normalny” sposób przyjęcia sakramentu.

Teoria ta odnosi się także do Eucharystii. Zwykłym sposobem jej przyjmowania jest dostąpienie zjednoczenia z Chrystusem poprzez spożywanie Jego Ciała (i Krwi). Natomiast osoba nieochrzczona lub nie będąca w stanie łaski uświęcającej nie ma odpowiedniej dyspozycji do sakramentalnego zjednoczenia z Chrystusem (główny skutek Eucharystii w porządku łaski). Zatem w razie przystąpienia do komunii, przyjmuje wyłącznie znak sakramentalny (spożywa Ciało Chrystusa, pije Jego Krew – sacramentum, ale bez jednoczącego skutku). A już św. Paweł (zob. 1 Kor 11, 27-29) przestrzegał przed zgubnymi duchowo skutkami niegodnego przyjmowania Eucharystii. Natomiast w sytuacji, w której osoba odpowiednio dysponowana (w stanie łaski uświęcającej) nie ma dostępu do Ciała lub Krwi Pańskiej (np. choroba, podróż, brak szafarza), może dostąpić skutków sakramentu Eucharystii (res) poprzez zwrócenie się do Chrystusa z prośbą wyrażającą pragnienie zjednoczenia sakramentalnego. Akt taki nazywany jest tradycyjnie komunią duchową (lub komunią pragnienia) i ma takie same skutki w porządku łaski jak spożycie Ciała lub Krwi Pańskiej. W ramach dyskusji dotyczących sytuacji osób żyjących w związkach niesakramentalnych pojawiają się czasem sugestie, by osoby te – nie mogąc przyjmować komunii sakramentalnie – praktykowały komunię duchową. Należy podkreślić, że jest to opinia błędna i szkodliwa, bowiem skutki komunii duchowej mogą dokonać się jedynie w osobie dysponowanej do komunii sakramentalnej (w stanie łaski uświęcającej). Trzeba bardzo wyraźnie odróżnić komunię pragnienia (komunię duchową) od pragnienia komunii, czyli wyrażanego Bogu przez osobę nie będącą w stanie łaski uświęcającej pragnienia zjednoczenia. Pragnienie takie nie pociągnie za sobą skutków sakramentalnych, może jednak – jako że jest pewnym otwarciem na łaskę – przyczynić się do nawrócenia tej osoby.

[1] Zob. Sobór Trydencki, Dekret o Najświętszym Sakramencie Eucharystii 8, [w:] Dokumenty Soborów Powszechnych, tom 4, red. A. Baron, WAM, Kraków 2007, 452-455. [2] Zob. np. STh III, 80".

Wg tekstu „Farorzowa INSTRUKCJA DO KOMUNII DUCHOWEJ” zamieszczonego na stronie parafii p.w. św. O. Kolbe w Tychach.